
İster adına "işçi iktidarı" deyin, ister "sosyalist iktidar değişikliği" deyin, ister "işçi sınıfının burjuva sınıfı üzerinde tahakkümü" deyin bunun gerekliliğine dair bir akıl yürütmesi yapacağım.
Örneğin, bir işyerinde 70 işçi çalışıyor. Bu işyeri patronu ücretleri düşük yatırıyor, geç ödüyor ve işçilerin sendikalaşmasını siyasi bağlantıları ile engellemeye çalışıyor. Bugünün Türkiye’sinde bunun katbekat fazlasını yapan bir patron sınıfı var, fakat bu kadarı bile o işlerinde bir kısım işçinin direnişe geçmesi için yeterlidir. Ve 40 işçinin direnişi başlıyor içlerinden “öncü” diye tarif edilebilecek üç işçinin işten atılması ile başlayan süreçte. Direniş duyuluyor, kamuoyu desteği alıyor. Ve çok da uzun olmayan bir süreçte patron pes ediyor, işçilerin alacaklarını ödüyor ve işçilerin diğer gaspettiği haklarını ödemek için söz veriyor.
Buraya kadarını farazi yazdım, lakin biraz ilgili bir okur bu minvalde örneklerin ülkemizde çok olduğunu bilir. Patron olayın soğumasını bekler, siyasi ortamın lehine dönmesi için kulis faaliyeti yapar ve uygun vakitte tekrar o işçi haklarını budama için saldırıya geçer. Hele o işçi sınıfı gaflet ve dalalet içine düşmüş ise bu tekrar saldırı kolaylaşır.
Şimdi işçiler, yani biz emekçiler, yani kafa-kol emeği verenler, yani emeğinden gayri satacak bir şeyi olamayanlar ömrümüz boyunca patron sınıfı ile köşe kapmaca mı oynayacağız? Ömrü mücadele ile geçmesi nihayetinde iyi bir şeydir, lakin hiçbir beden bu düzeyde gerilimleri iki kez hayatına sığdıramaz. İşte tam bunun için işçilerin, emekçilerin, üretenlerin iktidarı hayatidir. Biz üretenler iktidar olur isek patronlar en önemli desteklerini yitirirken, patron olma özelliklerini de kaybederler. Bunun için işçinin, hele direnen emekçinin siyasallaşması, iktidarı da istemesi bir o kadar önemlidir.
Peki bu ne kadar mümkün? Şimdi her fırsatta önünüze geleni bir düşünün. Gerek televizyonda, gerek sosyal medya hesaplarınızda ya da bir sinema, kültürel etkinlikte. "Sadece isteyin" diyen reklamlardan bahsediyorum. "İsteyin, tatiliniz olur", "İsteyin ev sahibi olursunuz", ya da arabanızı yeni son modelle değiştirirsiniz. Başkaca şeyler de vaat edilir istemek karşılığında. Arazi sahibi de olabilirsiniz, envai çeşit küçük ev aletlerine de sahip olabilirsiniz, ya da iyi bir eğitim alabilirsiniz sadece isteyerek.
Sadece istemek yeter mi? Hayır, ücretini de ödemek zorundasınız. Para yoksa hiçbiri yok yani. Ama ister iseniz olabilecek tek şey sosyalizmdir. Sadece inanarak mücadeleye başlar iseniz sosyalist iktidar an meselesi olur. Ve tabii sosyalizmde bu yukarda saydığım birçok şeye herhangi bir ücret ödemek zorunda değilsinizdir.
Bir kolaylaştırma da benden. Bir anıdan. 112 ile vakaya gidiyoruz ve ambülansta muhabbet "şu bankadan şu faizle kredi çeksem, şu değerlerimi de elden çıkarsam, o çok gönlümün girdiği evi ya da arabayı alabilirim" şeklinde idi. En ufak bir indirim için bile yok önce kampanyaya kayıt olacağız, ya o bankanın hüküm ve koşullarını kabul edeceksin yetmez, şu kadar aylık ihtiyacın ya da değil belirlenen kadar alışveriş yapacaksın ki üç ya da beş kuruş indirim yakalayabilirsin. Meteliğe kurşun atıyorsun yani. Benim ambülanstaki o muhabbete tepkim, "Sosyalizm daha kolay!" şeklinde idi.



