YENİ Parti, 1. Olağan Kurultayı'nı Ankara Spor Salonu'nda "Türkiye Yenileniyor" sloganıyla topladı. Kurultayın ilk gününde yapılan genel başkanlık seçimine tek aday olarak giren Özgür Özel, geçerli 1154 oyun tamamını alarak yeniden genel başkan seçildi.
Özel, kurultay konuşmasında partisinin kuruluş sürecini anlattı ve bu dönemde 45 ili ziyaret ettiklerini söyledi. Ekrem İmamoğlu'nu ve tutuklu belediye başkanlarını selamlayan Özel, YENİ Parti'nin çoğulcu demokrasi ve hukuk devleti anlayışını anlattı.
Hayat pahalılığına ve barınma sorununa da değinen Özel, en düşük emekli aylığını asgari ücret düzeyine çıkarma, kiralık sosyal konut projelerini ülke geneline yayma ve dolaylı vergileri düşürme vaatlerini dile getirdi. Seçimi kazanacaklarını söyleyen Özel, daha önce AK Parti ve MHP'ye oy veren seçmenlere de seslendi.
Özel, konuşmasını kendi yazdığı "İçimdeki Memleket" şiirini okuyarak sonlandırdı.
İşte o şiir:
İçimdeki Memleket
Bir milletin ömründen geçtim.
Bir yanımda ölülerimin sessizliği,
Bir yanımda doğmamışların hakkı.
İkisinin arasında,
Bir insanın taşıyabileceğinden ağır,
Bir sabah vardı.
Ben, o sabaha yürüdüm.
Ne kadar gece varsa memleketin üstünde,
Hepsinden biraz karanlık aldım.
Bir annenin gözünden umudu,
Bir babanın terinden emeği,
Bir çocuğun dilinden yarını öğrendim.
Meğer memleket,
Milletin, karanlığın içinden çekip aldığı,
Bir parça aydınlıkmış.
O aydınlığı gördüm.
Tuttum ellerinden.
Kimi nasırlıydı,
Kimi titriyordu,
Kimi bir daha bırakmamak üzere
Sımsıkı sarılmıştı hayata.
Beklemekten yorulmuş insanların
Gözlerinden tanıdım memleketimi.
Derin bir yarası vardı.
O yaraya dokundum.
Ve kapanacağı günü,
Kendi kaderim bildim.
Bir gün geldi,
Elli yıllık hasretin
Bir gecede nasıl bahara döndüğünü
gördüm.
O gece,
Kendi ömrümden büyük bir sevincin,
İçinde durdum.
Her bahara can veren,
Bir toprak vardı.
Dostlarımı o toprağa bıraktım.
Hatıralarını, yüreğime asarak yürüdüm.
İnsanın sevdiklerini elinden almakla,
Milletin iradesini elinden almak,
Aynı yaranın iki yüzüymüş.
Yüzleştim.
Ben,
Yalnız kendi hürriyetimle
Hür olmamaya ant içtim.
Sokaklarda, meydanlarda yürüdüm.
Bir gün geldi,
Kapılar kapandı.
Bir ömrün emeğine
Bir Mâzi'nin hükmü biçildi.
Yola düştüm,
Yürüdüm.
Yeniden yürüdüm.
Yolun, yolcudan ulu olduğunu öğrenerek
yürüdüm.
Sonra, binalara sığmayacak kadar
Büyüdü yürüdüğümüz yol.
Ardımda kalanlara,
Öfkemden bir anıt dikmedim.
Çünkü geçmişin hesabında kaybolacak
kadar,
Küçük bir gelecek düşlemedim.
Ben bu milletin yarınına
Kendimden bir ömür bırakmaya ant içtim.
Hangi ağaç bilir,
Gölgesinde uyuyacak çocuğun adını?
Hangi nehir sorar,
Suyunu içecek insanın kim olduğunu?
En ücra köşeni hep düşledim.
Ey benim güzel memleketim!
Ben senden,
Geçmişinin ihtişamını istemedim.
Geleceğinden de
Kendime bir pay ayırmadım.
Vakti gelip de,
Bu yolun sonuna vardığımda,
Birileri çıksın,
Bıraktığım yerden yürüsün istedim.
Bazı yollar varılacak yere değil,
Uğruna yürüyenlerin vicdanına çıkar.
Ve ben,
Kendi vicdanımın önünde,
Başım dik durabilmek için yürüdüm.
Şimdi ömrümün hangi mevsimindeyim,
Bilmiyorum.
Bildiğim,
Memleketin benden alacaklı olduğu.
Bir ömrün hesabını,
Bir milletin yarınına vermeye geldim.
Doğmamışların, henüz duyulmamış sesini,
Aynı yürekte taşımaya geldim.
Bana ayrılan ömürden,
Bana ait olmayan bir gelecek çıkarmaya
geldim.
En son insan hakkını alıncaya dek,
Yolda kalmaya geldim.
Kader diye önümüze koydukları ne varsa,
Milletin elleriyle, yeniden yazmaya geldim.
Buyursun gelsin gelecek.
Ey gelecek, gözün aydın.
Gözün aydın!
Hoş geldin!